Bence mutsuz insanların mutlu olmaya dair bir çabası olur. Mutluluklarına giden yolda karşılarına çıkan farklı işleri, engel gibi görürler ve kayıtsız kalırlar. Bu da dışarıdan yılgınlık, yorgunluk gibi görünür. Oysaki gerçekten yorgun olup çabalamayanlar, umutsuz insanlardır. İnsan, umudu kalmadıktan sonra neye yarar ki zaten?
Karanlık bir yoldan aydınlığa çıkabilmek için çabalamak gerekmez mi zaten. Umudu kalmayan insan aydınlığa ulaşan yolda pes eden değil mi? Biraz daha cabalasayadı o yolu bitirecekti belki..
Onu pes etmesine sebep olan şey neydi peki?
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.