Nəsimi filminin son səhnəsində dərisi soyulanda, Nəsimin dediyi bu ifadə mənə çox təsir eləmişdi. Fiziki cəhətdən əzab çəkən biri azadlıq, bəşəriyyəti və ədəbiyyat uğrunda mübarizəni davam etdirirdi. Ruhən dəyərlərindən imtina etmirdi. Nəsimi filminin yeri ayrıdır.
Əvvəl travma idi, qorxurdum deyə baxammırdım o səhnəyə, indi əsəbləşirəm deyə. Necə cahil, necə savadsız bir millətin əlində qızıl soyulur...
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.