Eğer 22 yaşına dönme şansım olsaydı, annemi öperdim öperdim. Sarılırdım, koklardım, tekrar sarılırdım, sanki hiç bırakmayacakmışım gibi. Ona “Seni çok seviyorum, anne” derdim, defalarca… Her anını içine çekmek ister gibi, bütün sevgimi ona vermek isterdim. Yüzüne doyasıya bakar , her çizgisini , her ifadesini beynime kazırdım. Ve kalbimden tek bir cümle dökülürdü gitme anne…Beni bırakıp gitme.
Bu yorum görüntülenemiyor
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.