Gerçekten de, o içindeki idealize edilmiş sevgiyi, o "Leylâ"yı hiç bulamayan, o büyük aşkın ne olduğunu hiç tadamayan insan, hayatın en büyük mucizesinden mahrum kalmış demektir. O zavallılık, mal veya mülk yokluğundan değil, ruhun açlığından kaynaklanır.