Marguerite'nin ruhu uzun zaman boyunca peşimi bırakmadı diyebilirim. Hatta o kadar sarsıcıydı ki peşimi bırakmasını istedim...Bazı karakterler sizi o kadar etkiler ki onu artık içinizde taşırsınız. Marguriete gerçekten benim içimde ona yer ayırdığım değil, kendine yer ayırtan bir kadın oldu...Ve evet kırıldım, beni o kadar etkiledi ki yaşadıkları, ve tabiki gerçekliği sanki onun yaşadıklarını ben yaşamışım gibi hissettim. Ve incelemeniz...Kırgınlık üstüne kırgınlık oluyor muymuş? Olurmuş. Marguerite'den kaçtıkça yine ona yakalanıyorum🥲 Her yönden o kadar güzel ve yine kitapla eş bir etkiye sahip bir inceleme olmuş ki, okurken tekrar ve tekrar bu yaşanmışlıkların altında ezildim. Gerçekliği benim için bir ihtimaldi ama şimdi çok daha kesin gibi.🍂Elinize, emeğinize, kaleminize sağlık👏👏👏👏
Armand’ın benim ruhumu da uzun süre bırakmayacağını biliyorum. O yüzden sizi bu kadar iyi anladığımı anlatmam zor değil. Belki kelimeler yetmez ama şuna inanıyorum: siz o duygunun içinden geçtiğiniz için, incelemeyle bunu bağdaştırdığınızda beni de Armand'ın bırakmayacağını anlayacaksınız.
Güzel sözleriniz, düşünceleriniz ve bu içten takdiriniz için gerçekten çok teşekkür ederim😊🙏.
Ben bu hikâyeyi okurken bunun gerçek olduğuna o kadar ikna oldum ki; kitap bittiğinde araştırma ihtiyacı duymam tesadüf değildi. Yazarın hayatında buna benzer bir aşk olduğunu öğrendiğimde içimde yalnızca şu his vardı: “Evet, her şey doğruymuş.” ve evet yıkıcı olan hikaye daha yıkıcıydı...
Şimdi romanda Marguerite’e dönüp dönüp 
Manon Lescaut'a yapılan o atıflar, o sahneler bende başka bir merak uyandırıyor: Dumas o sahnelerde söyleyemediği şeyleri mi söyledi? . Bu aşk orada nasıl yaşandı, orada neler oldu… ya da aşk harici ne vardı? Onu da anlamak, pekiştirmek istiyorum. O gerçekçiliği en üst düzeye çekmek istiyorum.
O zaman kaçış yok...Marguriete o kadar etkiledi ki beni Armand'ın ruhunu tam olarak incelemeye fırsatım olmadı sanırım:) Ama onu anlayabiliyorum, ona tam olarak kızamıyorum ve onun için de acı verici bir son ve daha da kötüsü, o acı çekmeye devam edecek...Dumas'ı ayakta alkışlamak gerek ve kitabı dikkatli bir şekilde ele alırsak gerçekten bu kadar gerçekçi olmasının, karakterleri bu kadar içselleştirmemizin nedeninin bunun Dumas'ın başından geçen bir olay olmasından başka bir açıklaması olamaz gibime geliyor. Yıkımı yaşayan kişiyi, bizzat olmasa da kaleminden tanımak da bir o kadar etkileyici...Kitapta geçen kitabı ben de merak ettim. Takipteyim. Ve cesaret edersem belki ben de okuyabilirim. Rica ederim, Keyifli okumalar😊
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.