Wittgenstein baba dilimin sınırları dünyamın sınırlarıdır derken soyut dünyayı dışta tutmuş, düşünceyi sağ koltuğa dili ise sürücü koltuğuna oturtmuştur. Çok sevdiğim, bayıldığım bir filozoftur kendisi, baba bir dil felsefesi filozofudur fakat dil ile ilgili olan bu görüşü (ki o zamanlar zihin tartışmaları da vardı) biraz yetersiz gibi geliyor bana.
Kitapta kısa kısa bahsediyor herkesten ve daha önce ismi haricinde içeriğine dair bir fikrim yoktu onun hakkında. Boş bir düşünce peşinde koşmadığı, söylediklerinin bir mantığı olduğu kanaati uyandırdı bende. Zamanla karşılaştıkça ben de daha keskin değerlendirebilirim diye umuyorum.
Wittgenstein için kafamda açık bir sekme bıraktım. Bu da böyle işte uydurmuş kendince bir şeyler demedim. Daha derinden anlamaya çalışacağım (artık ne zaman fırsat olursa tabi) Zihin felsefesi üzerine çalışmak, ne kadar keyifli bir alan harika! Bana da düşünce ve dil "birbiriyle paralel" gelişiyor gibi görünüyor.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.