Eğer kendi çocukluğuma bir hediye alacak olsaydım, sanırım sessizce içimde kalan o küçük dilekleri duyardım. Çünkü ben küçükken pek bir şey istemezdim, belki de istemeyi bilemezdim. Ama şimdi geriye dönüp baktığımda, elimde bir fırsat olsa…
Belki bir uçan balon alırdım, gökyüzüne tutunabilsin diye çocukluğum. Belki de bir bisiklet… Rüzgârı saçlarında hissedip özgürce pedallayabilsin diye. Belki de sadece bir kutu mutluluk… İçinde sarılmalar, koşuşturmalar, güven duygusu olan.
O çocuğa bir şey alırken aslında kendime dokunuyorum. Çünkü o çocuk benim içimde hâlâ yaşıyor. Onu mutlu etmek, kendi içimde yıllardır sessiz kalan bir sesi duyurmak gibi. Ve bugün ne alırsam alayım… Sadece bir eşya değil, aynı zamanda kendi yarım kalmış yanlarıma sarılıyorum.
Belki de bu yüzden bu hediye bu kadar kıymetli. Çünkü sadece bir çocuğa değil, bir geçmişe, bir iç sese, bir hayale veriliyor.
@bircokkezoldum Evett,),),)
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.