Kar yağıyordu ve ben, gitmeyi düşünürken uzaklara, Umman adımın altına beni sevdiğini yazıyordu. O sözlere gömmek istedi beni. Kendi eliyle, kendi istediği biçimde yazdığı harflere hapsetmek. Ben bir yere yerleşip, dertsiz, tasasız dünyayı seyredecek adam değildim. Adımın harflerine sığamazdım. Onun istediği gibi olamazdım istesem de. Kupayı aldım elinden, alırken parmaklarını öptüm, gözlerime sürdüm. Giydim paltomu, botlarımı, yakalarımı kaldırdım. Arkamdaki kapıyı çekerken beraberliğimizin üstüne, Umman'ın gözlerinde yaşlar vardı.
Artık daha az kar yağıyor. Umman'ı bırakıp gidişimi daha az hatırlıyorum. Daha az şiir yazıyorum, daha az üşüyorum.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.