Yanına yaklaşacağım, gözlerine bakacağım. "O adam ben olabilirdim," diyeceğim, bir çınar ağacına yaslanıp ona bakan adamı göstererek. "Saçlarını iyice büküp bir omzuna bırakan, güzel şeyler yaparken dünyayı unutan Umman'ı hâlâ seviyorum," diyeceğim. Son cümleyi belki de söylemeyeceğim. Hiçbir şey anlamayacak. Yıllarca düşünüp duracak sözlerimi.
O adam sen olabilirdin ama Umman'ı terk ettikten sonra yanındaki o adamın kendi kardeşin olduğunu hiçbir zaman bilemedin.
Hem de kimin olduğu belli olmayan bir çocuğu büyüttüler birlikte. Sen eğer Umman'ı terk etmeseydin belki de o çocuk seninle büyüyebilirdi çok sevgili A. :'))
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.