Eskiden en bilindik bazı şiirlerin mısralarından şuna benzer çıkarımlar yapardım:
“Ben seni hiç sevmedim ki,
Ben senin beni sevebilme ihtimalini sevdim,
Ben sana mecburum derken,
Aslında sensizliğe değil,
Yalnızlığa bir türlü alışamadığımı fark ettim.”
Bu arada, ne zaman okusam bende hep aynı etkiyi uyandıran şiir Necip Fazıl'dan;
"Yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya;
Yüzüstü çok süründün, ayağa kalk, Sakarya!"dır.
O kadar güzel bir özet ki 🫠 büyümek hissi olarak büyüyünce tamamlanıyor sanırım ve farkında olmakla...
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.