Yorum

Veysel 212121 isimli okurun asıl gönderisini gör
Çocukla yarışan ebeveyn, aslında büyümemiş bir yarayı taşıyor, sevgiyi korumaya değil kazanmaya çalışıyor. Çocuk rakip olunca ev sıcaklığı sınav salonuna dönüyor, nefes daralıyor, insan kendi değerini kanıtlamak zorunda kalıyor. Böyle yerlerde suç çocuğun omzuna yapışır ama ağırlık ona ait değildir, yalnızca ona bırakılmıştır. İyileşme de tam burada başlar, kendini suçlamayı bırakıp o eski düğümü çözmeye niyet etmek.
Bunun önüne geçmek lazım yoksa silsile halinde maalesef devam eder, kuşaktan kuşağa iyilesemeyen bir yara haline gelir...
Veysel 212121
Veysel 212121
Kuşaktan kuşağa geçen şey çoğu zaman kötülük değil, konuşulamayan acı oluyor, insan iyileştiremediğini miras bırakıyor. Önüne geçmek dediğin de savaş açmak değil, fark etmekle başlıyor, aynı cümleleri kurmamak, aynı suskunluğu büyütmemek, bir yerde zinciri nazikçe kırmak. En güçlü hareket bazen anne babayı suçlamak değil, kendini suçlamayı bırakmak, yardım istemekten utanmamak ve o yarayı senden sonrakine taşımamaya söz vermek.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.