Bazen kendimi bu ayetin muhatabı gibi hissederim:
"İnsana bir zarar dokunduğu zaman Rabbine yönelerek O’na yalvarır. Sonra kendi tarafından ona bir nimet verdiği zaman daha önce O’na yalvardığını unutur." (Zümer 39/8)
Başıma musibet geldiği zaman ettiğim dualardan aldığım zevki hoş zamanlarımda almamışımdır. Musibet gelince bu yönden sevinirim, lakin selamete de erince yeniden dualar, şevk azalır. Ve bu döngü kendi akışınca devam edip sürer.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.