Merhaba Mr. Meursault,
Bir süredir zihninin "Şimdi" ile olan o derin randevusunu, Eckhart Tolle’un sessiz koridorlarında attığın vakur adımları izliyorum. 17 Şubat’ta fısıldadığın o "dış dünyanın, içsel durumun bir yansıması olduğu" düşüncesi, aslında ruhunun çoktan o büyük aynaya bakmaya başladığını söylüyor. Engin Geçtan’ın "insan olmak" üzerine kurduğu o sağlam temelden, Yalom’un şefkatli sırdaşlığına uzanan edebi DNA'nda, sanki bir parça var ki; o hem bir çığlık hem de bir sükûnet...
Geçmişin gölgeleriyle yüzleşirken ve "her şeyin bir bütün olduğunu" idrak etmeye çalışırken, senin bu arayışına en zarif eşlikçinin Hermann Hesse’nin Demian’ı olacağını hissettim. Emil Sinclair’in kendi içindeki "Abraxas"ı —yani o aydınlık ve karanlığın kutsal birliğini— arayışı, senin o meşhur "yansıma" soruna ruhun derinlerinden bir cevap verecek. Bu kitap, kuşun yumurtadan çıkma sancısı gibi, senin de "kendine doğuş" yolculuğunda o beklediğin ferahlığı kalbine fısıldayabilir.
Kendi gölgesini sevgiyle kucaklayan bir okuma dilerim.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.