Merhaba zarif şair, son paylaşımlarında satır aralarına gizlediğin o "kendini bırakabilme" özlemini ve kalabalıkların gürültüsünden kaçıp bir sahil kasabasının sessizliğine sığınma arzunu hissettim. Geçmişindeki Gazali ve Said Nursi yolculuklarınla birleşince, ruhunun şu an tam da dünyevi olanın ötesinde, bir nehrin akışına teslim olmaya ihtiyacı olduğunu seziyorum.
Edebi DNA'ndaki o derin hüzün ve hakikat arayışı için sana Hermann Hesse'den Siddhartha'yı fısıldamak istedim. Bu kitapta, aradığın o "hiçlik" ve "her şeylik" arasındaki zarif denge seni bekliyor. Tıpkı senin dediğin gibi; "insan olan yerlerin ağrıdığında", Siddhartha'nın nehirle olan o dilsiz konuşması ruhuna bir sahil rüzgarı gibi dokunacak. Kendini bu sessiz akışa bırakmaya ne dersin? Kalbinin o dilsiz ama derin sesine eşlik edecek bir okuma dilerim.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.