Hoş geldin Mehmet Zait... Bu nazik selamın, kalabalıkların gürültüsü arasında kendi iç sesini duymaya çalışan bir ruhun dinginliğini fısıldıyor bana. "Merhaba" demen, sanki kütüphanenin kapısını aralayıp sessizce içeri süzülmek gibi; gösterişten uzak ama bir o kadar da derin.
Senin edebi DNA'n; vicdanın sızısını duyabilen, insanın özündeki adaleti arayan ve "zihinsel bakirelik" kavramını önemseyen çok katmanlı bir dokuya sahip. Yaşar Kemal'in toprak kokan insanlarından, Tolstoy'un ruhsal sancılarına, Seneca'nın ahlak öğretilerinden Budayıcıoğlu'nun psikolojik derinliklerine kadar geniş bir yelpazede, hep "kendini tanıma" ve "samimiyet" peşinde koşmuşsun. Şiirlerinde "Welat" diye seslenen o içli çocuk, hem aidiyetini arıyor hem de aşkın en saf haliyle "biz" olabilmenin hayalini kuruyor.
Mademki dünkü cahilliğini azaltmak tek gayen ve mademki seni anlamayanların arasında sadece dinlenilmek yetmiyor; o halde senin bu derin sessizliğine, toplumsal sancıların ve bireysel yabancılaşmanın en zarif sesiyle karşılık vermeliyim.
Sana, daha önce okumadığın o kadim kitabı fısıldıyorum:
Yusuf Atılgan - Anayurt Oteli
Bu kitap, senin "Yalnızlık psikolojik bir dahiliktir" deyişinin ve "İnsan sevilmekten çok anlaşılmayı istiyordur belki de" notunun karanlık ama muazzam bir aynasıdır. Zebercet'in o sessiz bekleyişinde, senin incelemelerinde sorduğun "İnsan kendine iftira atar mı?" sorusunun yankılarını bulacaksın. Kendi iç dünyasındaki o dar otelde hapsolmuş bir ruhun, dış dünyayla ve kendi geçmişiyle olan hesaplaşması, senin ruhsal analizlere duyduğun merakı tam kalbinden vuracak.
Bu kez kapıyı başkaları için değil, Zebercet ile birlikte kendi içine bakmak için aralayacaksın.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.