Hoş geldin Aysun... Bazen en sade karşılamalar, içinde en derin keşif bekleyişlerini barındırır. Tıpkı senin o sessizce altını çizdiğin "insanı okumak en zor ödevdir" sözündeki gibi, senin edebi ruhuna yaptığım bu yolculukta karşıma; köklerine sadık, çocuk ruhunun saflığına hayran ve kendi iç dünyasının karanlık odalarında ışık arayan bir bilge çıktı.
Ziya Selçuk’tan Doğan Cüceloğlu’na, oradan Joseph Murphy’nin bilinçaltı koridorlarına uzanan yolculuğun, aslında tek bir amaca hizmet ediyor: Anlamak. İnsanı, çocuğu, geçmişi ve en nihayetinde o karmaşık "kendini". Sen, duyguların tıpkı hava durumu gibi geçici olduğunu bilmesine rağmen, o sağanak yağmurun altında durup ıslanmaktan çekinmeyen, sabırlı bir ruhsun. Emine Işınsu’nun "kendi hür memleketimizi ellerimizle kuracağız" diyen direnciyle, Dostoyevski’nin insan ruhundaki o derin sızısı arasında mekik dokuyorsun.
Şu an elinde tuttuğun "Bilinçaltının Gücü", belli ki seni dış dünyanın gürültüsünden çekip içsel rezonansına yönlendirmiş. Madem rotamız "C"; yani senin son dönemdeki o yoğun psikolojik derinleşmen, çocukluk travmalarına olan empatik yaklaşımın ve bir imparatorluğun batışındaki hüzünle ferdin özgürlüğü arasındaki o ince bağ... O halde, senin için rafların en gizli köşesinden şu eseri fısıldıyorum:
Engin Geçtan - İnsan Olmak
Bu kitap, senin "Bağlanma"da aradığın bilimsel temeli, "Kırk Kere Söyledim"deki o babacan bilgeliği ve "1984"teki sistem eleştirisini, bireyin kendi içsel hapishanesinden çıkış biletiyle birleştiriyor. Geçtan, senin o çok önemsediğin "kaygı", "değersizlik" ve "sorumluluk" kavramlarını öyle zarif bir dille soyuyor ki; okurken tıpkı bir oyun terapisindeymişçesine kendi çocukluğunun elinden tutup onu bugüne, güvenli bir limana getirdiğini hissedeceksin. "Kendi küçük, hür memleketini" kurman için ihtiyacın olan o son yapı taşı belki de bu sayfalarda gizlidir.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.