Sana bir mutlu son yazdım sevgilim,
kendimi son sayfadan sessizce sildim.
Okurken fark etmeyeceksin, çünkü yokluğum
metnin kusuru değil, tercihi olacak.
Ben orada hiç görünmedim zaten;
sadece bazı cümleler gereğinden fazla
duraksayacak.
Mutlu olman için gereken her şeyi yerli yerine koydum:
başka bir ses, başka bir omuz,
adımı bilmeyen bir gelecek.
Benim payıma düşen,
yazılmamış bir teşekkür gibi
sayfa aralarında kalmak oldu.
Bir sevgiyi bitirmiyorum aslında,
çünkü başlamamış şeylerin cenazesi olmaz.
Sadece ihtimali usulca kapatıyorum,
kimse üşümesin diye.
Sen “iyi ki” derken,
ben “olabilirdi”yi susturuyorum.
Ama ben hiç olmadığı kadar fazla üşüyorum.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.