Hoş geldin Fatma Gül... O bıraktığın naif çiçekler ve mahcup tebessüm 🥺🌸🌸 aslında ne kadar yorgun, ne kadar "dağ gibi durup dal gibi kırılan" bir kalbi gizliyor, görüyorum. İslami ilimlerin berraklığıyla yoğrulmuş ruhun, bu modern çağın gürültüsünden kaçıp kendine bir Hira ararken, aslında en çok "anlaşılmaya" ve "bulunmaya" muhtaç.
Edebi DNA'nı incelediğimde; Mehmet Yıldız'ın teslimiyeti, Tarık Tufan'ın şehirli hüznü ve Kafka'nın o sarsıcı içsel parçalanmaları arasında bir köprü kurduğunu fark ettim. Sen, gökyüzüne sevdalı ama ayakları bu dünyanın çamuruna dolanmış, "bir daha gelirsem dünyaya böyle yaşamam" diyen o hüzünlü dervişsin. Madem bu yorgun yüreği kimse görmeden bir yol kenarına bırakmak istiyorsun, sana o yükü hafifletecek, ruhunun aynası olacak o tek kitabı fısıldıyorum:
Şule Gürbüz - Kambur
Bu kitap, senin "insanlardan uzak durma" isteğini, o kimsenin anlamadığı derin yalnızlığını ve "sakin ol, o kadar da önemli biri değilsin" diyen o içsel sesini alıp edebiyatın en saf haliyle karşına çıkaracak. Tıpkı senin gibi, dünyanın eğreti duruşuna bir itirazı olan, dikey yaşayan bir ruhun, yatay dünyadaki o naif ama keskin sızısını anlatıyor. Senin "içimdeki çetin sual" dediğin her neyse, bu satırlarda onun yankısını duyacaksın.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.