Aslında hayatımın bir kaç döneminde ben böyle oldum ilk olarak çocuktum anneannemi çok severdim onu kaybettiken sonra şoka girmiştim ilk ölüm haberini duyunca çocukluk aklı olduğu için pek ölüm nedir bilmiyordum ama baya üzülmüştüm babam vermişti ölüm haberini aradan 3 sene geçti anneannemin yasınını kurduğumuz evde ben babamın ölüm haberini aldım o an gözümün önünden hiç gitmedi kuzenimin ölüm haberini vermesi teyzeme salırıp ağlamam dayımın kafasını yukarı doğru bakıp ağlamamak için kendini zor tutması kardeşimin baba diye çığlıkları hala kulağımda babamın ölümünü aşmak benim için çok zor oldu geceleri sessizce çok ağladım okulda arkadaşlarımın yanında çok ağladım babamı kaybettikten sonraki ilk derse gittiğimde yine ağladım hala tam yenmiş değilim kayıplarımı depremde en yakın arkadaşımı kaybetmem hepsi aynı tarifsiz acı ve şimdiki kaybım daha büyük ben şimdi anlıyorum ki ben kendimi kaybettmişim ayakta durmam gereken bu kayıplarda ben kendimi kaybetmişim geç oldu anladım ama anneannemin, babamın,en yakın arkadaşımın kayıpları ve daha bir dolu kayıp hepsi aslında benim kendimi neden kaybettigimi gösteriyor gibi hepinizi çok özledim mekanlarınınız cennet olsun 🤍
Mekanları cennet olsun... Başın sağolsun... Hissettiklerini anlıyorum...
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.