Belki artık kimsenin gözünde çocuk değilizdir fakat hatıralarımızda, alışkanlıklarımızda kırılganlıklarımızda o çocuk yaşamaya devam eder. İnsan bazen başkalarının hafızasında değil kendi içindeki izlerde var olur
Gülce Bir de o günlere ait insanlar eksilmeye başlayınca sanki insanın içindeki memletten sokaklar silinir gibi olur. Anneannenin sesi, babanın bakışı eski evin kokusu… Hepsi biraz daha uzaklaşır. O yüzden kayıp bazen sadece bir insanı değil bir dönemi de götürür.