o bahçe o kızın ruhuyla
uzaklara bakmanın en uzaklara çok uzaklara
düşüncelerimizin bile yetişemeyeceği kadar uzaklara
ciğerlerimizdeki nikotinin bizi aniden savaşın ortasında bırakamayacağı kadar uzaklara..
o bahçe beni köksüz bırakıp
sonsuza çekiliyor şeyhimin parmaklarında.
anlamıyorum ben, beni ademin ilk günahkarı mıyım?
anlamıyorum ben havva’nın tövbesinden önceki son kızıyım
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.