İnsan en çok, kendi içindeki o keşfedilmemiş dehlizleri bir başkasının zihninde ve gözlerinde bulduğunda aşık olur. Dünyayı herkesten farklı gören birine çekilmemizin olumlu ve büyüleyici tarafı budur; sıradanlığın hüküm sürdüğü bir evrende, o özgün ruhun vaat ettiği bambaşka bir gerçekliğe, bir mucizeye kapılırız. Fakat bu durumun bir de tekinsiz, olumsuz tarafı var. İnsan aslında o kişinin "farklılığına" değil, o farklı zihnin içinde "kendini nasıl hissettiğine" aşık olur. Yani karşıdakini özgür bir özne olarak sevdiğini sanırken, farkında olmadan onu kendi ruhunun eksik parçalarını tamamlayacak bir nesneye, bir aynaya dönüştürür. Üstelik dünyayı farklı gören birini sevmek, onun kaçınılmaz yalnızlığına ve hiçbir kalıba sığamayacak o tekinsiz özgürlüğüne de en baştan rıza göstermeyi gerektirir.
Kısacası insan; kendinde eksik olan o cesarete, o yabancı bakışa aşık olur. Ama asıl mesele, o hayran olunan farklılık zamanla bir uyumsuzluk fırtınasına dönüştüğünde de aynı aşkla kalmayı seçebilmektir.
Bence de aşkın en karmaşık tarafı tam burada başlıyor. İnsan çoğu zaman karşısındaki kişiyi olduğu gibi sevmekten önce, onun yanında ortaya çıkan “kendini” seviyor. Dünyayı farklı gören birine hayran olmamızın nedeni de biraz bu; bize alıştığımız düşüncelerin dışına çıkabileceğimizi, içimizde bastırdığımız cesareti ya da eksik kalan tarafları gösterebilmeleri. Böyle insanlar insanın ruhunda kapalı kalmış odaların kapısını aralıyor sanki. Ama dediğin gibi bunun tehlikeli bir yanı da var. Çünkü birini büyüleyici yapan o özgür, farklı ve kalıplara sığmayan taraf; bir süre sonra anlaşılması zor, yorucu ve hatta insanı kendi sınırlarıyla yüzleştiren bir şeye dönüşebiliyor. İnsan ilk başta o gizeme aşık oluyor ama zaman geçince o gizemin içinde kaybolmadan kalabilmek çok zor. Gerçek sevgi belki de tam burada başlıyor; karşındaki kişiyi kendi eksiklerini tamamlayan bir ayna olmaktan çıkarıp, tüm bilinmezliği ve farklılığıyla ayrı bir dünya olarak kabul edebilmekte.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.