Bir şiirim vardı o geldi aklıma şöyle diyordu?
Ölüm bir seçenek olsaydı,
kuşlar ötmeyi bırakırdı,
yağmurlar yağmayı…
İnsanlar içlerindeki sesi dinlerdi önce,
sonra o ses
yavaş yavaş susardı.
Gözler birbirine bakmayı unutur,
eller tutunacak bir şey aramazdı.
Sokaklar kendi yankısından ürker,
şehirler nefesini geri çekerdi.
İnsanlar kaçış sanırdı onu,
oysa en kalabalık sessizlik olurdu.
Sokaklar boşalmazdı sadece
anlam da boşalırdı.
Ve dünya,
nefes almayı unutmuş bir cümle gibi
havada asılı kalırdı.
Â.S
Ölüm bir seçenek değil.