Sümeyye Mollaoğlu Aşkın rasyonel bir tarafı olsaydı, muhtemelen bu kadar büyüleyici olmazdı. Mantığın bittiği yerde başlayan o 'kaos', aslında edebiyatın da sanatın da ana yakıtı sanırım hocam (:
Sümeyye Mollaoğlu Zihnin yarası mantıkla, zamanla ya da unutarak kabuk bağlar belki ama kalbin açtığı yara insanı büyütür, olgunlaştırır. Aşkı rasyonel kılmaya çalışmak, bir şiiri düz yazıya çevirmek gibi tüm büyüsünü bozar zaten hocam 🙂
Sümeyye Mollaoğlu Şiiri düz yazıya çevirmek onun ruhunu gömmektir. Aşkı mantığa sığdırmaya çalışmak da herhalde o ruhu hiç anlamamış olmaktır. Gönül işlerini aklın terazisi tartmıyor maalesef hocam 🙃