Sevmek için bakmak, gözü kör etmek degil, kalbin kapısını anahtarsız bırakmak. İnsan kusuru bile güzel görür, dogru ama bazen o kusur kalenin surlarındaki ilk çatlaktır ve biz görmeyi reddederiz. Güneşi en az gören yerinden kırılan o ağaç gibi, insan da en çok ihmal edildiği en az sarıldığı yerden devriliyo.. Kale olsan da hükümdarın içerdeki düşmanken dışarıdaki surların hiçbir hükmü kalmıyo