Çocuk bunaltısının kaynağı üzerideki bilgilerimi üç yaşındaki bir oğlana borçluyum. Çocuk bir gün ışıksız bir odada bulunuyordu, şöyle bağırdığını duydum: "Teyze, bana bir şey söyle, korkuyorum, çünkü çok karanlık!" Teyzesi ona şu karşılığı verdi: "Bu neye yarar, beni göremeyeceksin ki!" Çocuk, "Zararı yok," diye karşılık verdi, "Birisi konuşurken aydınlık oluyor." Demek ki çocuk karanlıktan korkmuyordu, sevilen bir kimsenin yokluğundan bunalmış ve bu kimse varlığını ona duyurduğu anda sakinleşme umudu verebiliyordu. Psikanalizin en önemli noktalarından biri nevrotik bunaltının libidodan doğduğunu, sirkenin şaraptan dönmesi gibi onun bir ürünü olduğunu gösterebilmiş olmasından ibarettir. (s. 129)
Emeğinize sağlık hocam, hem alıntılarınız hem yorumlarınız, gerçekten çok kıymetli.. 🙏🙏🙏
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.