Şiirin devamı olsaydı;
İbrahim, baltanın ucu kendi içime döndü
Ruhumdaki heykeltıraş, taşa vurur gibi kalbimi yonttu
Kırılan her putun altından bir "ben" çıktı
O ben ki, kendimi hakikat sanıp yola çıktım
Yolun sonunda aynadaki suretime çarpıp uyandım
İbrahim, içimdeki mabedi yıkan kim?
Kırılmak, en ince sırrıymış meğer yaradılışın
Nefsimi bir put bilip kırdım, paramparça oldu
Kırık parçalardan kendime yeni bir gönül ören kim?
İbrahim, kendi kibrimin enkazından beni çıkaran kim?
Teşekkür ederim, şiirin devamını paylaştığın için. [ Şiirin devamı başka bir iletinin konusu olacak :) ]
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.