"Serenad" bana sadece bir hikâye anlattı ve bunu yaparken oldukça basit bir dil kullandı... Duygu dünyamı zenginleştirmedi ve farklı bir bakış açısı da katmadı bana... Bir eser kişinin bilinmeyen tarafına ayna tuttuğunda veya görmek istemediği benliğini yüzüne vurduğunda veya şiir gibi anlaşılmaz olup herkesin kendi ruh haline uygun bir parçayı koparıp oradan istediğini aldığında yeni bir şeyler katar insana... Sokaktaki çocuğun konuştuğu seviyede ve basitlikte bir dil kullanarak, herkesin aynı şeyleri anladığı cümlelerle nasıl duygu dünyası zenginleşiyor merak ediyorum...
Keza "Posta Kutusundaki Mızıka" kitabı da öyle... Zaten yazar her gün bir bölüm yazacam diye kendini şartlandırmış ve bazı günler bir şey bulamayınca bariz saçmalamış... Uzun sözün kısası çerezlik eserlerle edebi eserleri karıştırmamak gerekiyor...
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.