İlk başlarda nefret ve isyan dolu birine ve onu benden koparan kişilere çok acımasızca hayatlarını tıpkı bana yaptıkları gibi mahvetmeye çalışan birine, aradan çok ama çok zaman geçtiğinde ise kaderine boyun eğen, geçen süre zarfı içerisinde Allah' a isyan ettiğim günler için kalan ömrümü Allah'a tövbe ederek geçirmeye çalışan, onunla elbet bir gün belki de öteki dünyada kavuşmanın hayalini kuran ama bunlar sadece hayalde kaldığı için Dünya' da onun yokluğuna bir şekilde alışan birine dönüşürdüm herhalde .
Kaderine boyun eğmemelisin. İnsanlar kaderlerine mahkum olmaz, kendi kaderlerini kendi çizer.
Kısmen öyle demek istediğini anladım hatta böyle bir ayet bile var kitabımızda diyor ki : " biz sizlerin kaderini kendi çabanıza bağlı kıldık" ama yine de kaderimiz önceden yazılan bir şeydir, benim fikrim şöyle kaderimize boyun eğmemeliyiz evet ama kendi şahsımız adına olacak şeylerde geçerli bence bu, zirâ birini kaybetmekten bahsediyorsak işte bu önceden yazılmış bir kaderdir .
Umarım anlatabilmişimdir 🙏
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.