İnsanlık bitmedikçe de bitmez . Çünkü insan bu iki kavram etrafinda değil midir? Varlık ve Ölüm.
Çoğu insanın umrunda olduğunu düşünüyorum. İnsan hisli bir varlıktır tabiki korkabilir. Kabullenmek? Biz kabullensek de kabullenmesek de insan bu iki olgu ile vardır. Ölüm de varolmak kadar gerçektir. Bu durum dünyanın amaci değil olağanıdır.
Dünyanın, üzerimizde ki amacından bahsediyodum ama neyse.
Bu dediğin çok doğru ama şu an tartışmaya ikinci bir kanal ekledin. Çünkü benim bahsettiğim olay bu değil. İnsanların varlık ve ölüm üzerinde düşünememesi, yalnızca hisleriyle hareket etmesini anlatıyodum.
Peki, varlık ve ölüm olgusu, ninelerin veya dedelerin açısından nasıldır? Diye sorsam.
Konumuzu ölüm , varlık ve bunun üzerine düşünen, düşünmeyen insanlar olarak baz alıyorum. Dünyanın üzerimizdeki amacı farklı ve derin bir konu.
İnsanlar varlık ve ölüm konusunda düşünüyorlar. Tabiki de düşünmeyen de vardır . Bazı insanlar fazla umursamaz oluyor maalesef. Sonuçta bu konu bizim varolma sebebimizle de yakın bir konu olunca düşünülmeli bence.
Ninelerimizle dedelerimizin hayat tecrübeleri , yaşadıkları , gördükleri , kaybettiği yakınları vs ister istemez düşünmelerine sebep oluyor.En azından kendi tanıdıklarım için bunu söyleyebilirim.
Uzayın derinliklerini ne zaman düşünsem, ucu bucağı olmayan bir boşluğun içinde savrulurum. Varlık ve ölüm, gerçekten derin konular, insanı içine çektikçe çekiyor.
Açıkçası demek istediğim; Normal insanlar, yani bizler, ölüm ve varlık konusunu boşluğa düşürecek, korkutacak yada sindirecek şekilde değilde, ibret alacak biçimde düşünmeye mecburuz ve bu şekilde düşünmemiz de iyi olan bence.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.