Mutluluk bir süreçtir. Diğer bütün duygularda olduğu gibi. Sürekli olursa hiç olmuyor demektir.
Bu süreçte iyi bir mutluluk yüzdesi yakalamaya insanın kendi çabaları yetmeyebilir.
Diğerlerinin bana verdiği mutlulukla mutlu olmaktansa kendi hüznümle yaşamayı tercih ederim.
Öyle bir an gelir ki hüzünlü yaşamaya alışmış, hatta hüznü seven insanların bile, yalandan da olsa mutlu olmak için bir dış etkene ihtiyacı olur.
İnsan ne arıyorsa kendi içindendir. Dış etkenlerin farkına vararak mutlu olması da yine kendine bağlıdır.
Farkındalık tek başına yetersiz kalabilir, insan yardıma ihtiyaç duyar. Yardım etme kararı sadece dış etkenlerin elindedir. Aksi halde insan kendini avutmaktan öteye gidemez.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.