Kitabı bitirdikten sonra aklımda olan tek düşünce kadının tedaviye ihtiyacı olduğuydu
Kadin takıntı ve saplantı haline getirmiş diyen arkadaşa sesleniyorum. Getirmemiş bir ağız dolusu sitem etmiş. Çünkü o adam birşeyleri farketmeyecek kadar körmüş her zaman. Ve kadın bu mektubu yeni yazmamış zaten o adam o mektubu bitirdiğinde kadın ölmüştü ve o an anladı çünkü ozaman evine beyaz gül gelmemişti buda benim en çok içimi yakan olay oldu o adama yazdığı sürüler dolusu mektuptu kadin bunlari aşama aşama gün gün yazmadı yani. Adam herşey sonlandığında anladı herşeye buna rağmen zavallı kadının sureti ve anılar adamda hep bir buğulu cam gibi kaldı. Yinede hic birsey kafasında netleşecek kadar farketmemiş kadını. Kahrolunacak bir kitaptı...
Farketseydi bu kitap güzel olmazdı. Önemli olan iç burkucu ve can yakıcı olması zaten. Stefan zweigh zaten kendiside bunalımda ve iyi durumda ruh halinde olmayan bir yazardır. İntıhar ederek ölmüstür. Bu yuzden yazarin iç dünyasına göre yazıp yorumladıgını ele alabiliriz. Belkide bu gercek yaşanmış bir şeydir bilemezsin... Ama kitabın özelliği bu. Filmde ölen bi adam için oradan gitmese acaba ölmese nolurdu diye senaryo uyduramayacağımiza göre kitaplarıda akışına bırakarak ve hissederek okumalıyız.
Kitabı bir kere daha okumanizı tavsiye ederim siz kitabı hissederek ve anlayarak okumamışsınız malesef size kalsa kadın hergun mektup göndermiş olur 😂😂
Siz de kitabın sağlıklı bi psikolojiyle yazılmadığını kabul ediyorsunuz histerik olmak hiç bi zaman iyi sonuçlanmamıştır
Ben ne desem anlamayacaksınız kurgunuzda bolca başarılar dilerim
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.