Şahsen düşünürsek evet bu böyle.
Ve benim en fazla eleştiriye maruz kaldığım mesele de bu... yani, anı yaşama çabam oldu.
Ama geriye dönüp baktığımızda her ne olursa olsun bağlı kaldığımız birileri var ve bir çark içinde bizim yarına bir umut diye çirpinmamizi istiyorlar. Dolayısıyla ancak o çarktan istediğimiz zaman ayrı kalabilirsek anı yaşama imkanımız doğuyor.çünki öbür türlü dolaşıp dolaşıp aynı yere geliyoruz...
Sonuç ya çarkta kalıp çarktakilere bir umut, ya da apayrı bir dünya için çarkın dışında kalmak gerekiyor.
Ama neymiş çarkın bir de kuralı varmış:
Çark içinde iyicene yontulmadan çarkın dışında kalamiyormuşuz...
Kalmaya çalışanlara noluyo peki ? Sonuç ortada;
Keyfçi, nefsine düşkün, yok bilmem düşüncesiz falan da filan işte... Diye ithamlara maruz kalıyorlar.
Enfes bi yaklaşım. Belirtmek istedim, yazdığınıza noktasına virgülüne katılıyorum. Kişi, geçmişindeki değirmenin çarklarından kurtulamadan bir şekilde dışına çıkmadan o çemberin, asla şimdiyi yani anı bulamaz. Aksi halde çemberin köşeleri olmalı.
Gelek spas ☺️
Tenê hinekî tecrûbe :)
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.