Tüm kitaplarım kiymetli. Herkesle paylaşamam. Çünkü hep not tutarım. Değer bilene verebilirim.belki hayatta kıskandığım tek şey onlar. Çünkü çocuk iken insanlar dil sıkıntısı cektigimden; konusmaz oyuna bile almazdilar.oysa bilmemek benim suçum değildi.hayat şartları. Ve belki en nefret ettiğim insan öğretmenler oldu.okula bile almıyorlardi. Anlatılmaz o durumlar. Yıllarca anlamadığım halde yastığımin altına kitap almadan Uyumadim. Beni anlıyorlar ve konuşmami bekliyordular. Ve konuştum.isin garibi ogretmenlerden nefret ederken kendimi öğretiyorken buldum çok şükür. Şu an beni topuguyla doven hocamın arkadaşıyim. Bunu saglayan sadece kitaplar oldu.insan olmadı.tek aşık olduğum varlıklarım.ve çok şükür ki beni oyuna almayan insanlar şu an hoca diye hitap ediyorlar .Kuranı kerimi asla kimseyle paylaşamam.beni anlayıp da kalemime aşk veren hayat.kiskanirim vermeye.ve halen kitapsız uyumayan ama insanları seven bir insanım.cunku sadece beni anlamak istemediler.
Sizin adiniza biraz üzüldüm ama ziyadesiyle gururlandım.Şu an bir öğretmenim ve o öğretmenlerinin yerine ben utandım.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.