Bir sanat eserinde cinselliğin dile getirilmesi veya gösterilmesi ahlaki açıdan böyle bir değer yargısına sahip kişiler için "bile" bir sorun teşkil etmemeli diye düşünüyorum. Ama cinselliğin kullanımı aynı diğer malzemeler, olaylar gibi destekleyici bir şekilde değil, rastgele, amatörce kullanılırsa bunun karşısında olmak, bunu beğenmemek oldukça doğal. Kitabın içeriğini bilmediğim için varsayımda bulunuyorum tabi. Söylemek istediğim sadece ve sadece, bir sanat eserini ahlaki yargılarımızın kısıtlayıcı etkileriyle ele almamamız. O zaman ne Pasolini, ne Sade, ne de Klimt bize güzel gelir. O yüksek sanatın içine nüfuz ettiğimiz an, bu ahlaki kaygılarımızın bir önemi kalmaz, kalmamalı.