Yakın arkadaş olduklarını biliyordum. Hatta Yaşar Kemal'in gazetelerde yayımlanan köşe yazılarının derlendiği bir seri kitap vardı (Baldaki Tuz, Zulmün Artsın, Ağacın Çürüğü, Ustadır Arı) . Onların birinde Livaneli'yi de yazmış ama orda bu kadar yancı değildi.
Anladım, onların yerine kendimizi koyunca iki yazar tabii ki de birbirinin arkasını kollar. İki yazar arkadaşın birbirini övmemesi daha mantıksız olurdu hatta. Fakat ben bugüne kadar Son Ada, Huzursuzluk, Kardeşimin Hikayesi ve Edebiyat Mutluluktur kitaplarındaki kurmaca ve mantık hatalarını tek tek öne sürdüm. Kimse de çıkıp "Aa bak sen hatalısın, şu eleştirinde yanlış tespit yapmışsın" diye bir antitez sunabilen olmadı. Elinde bana karşı argümanı olmayanlar bu incelemenin altındaki yorumlarda da görebileceğiniz gibi argüman dışı yorumlar yapıp zavallıca bir şekilde karakterime saldırmayı tercih etti.
Bende olan yayında Yaşar Kemal 3 sayfa boyunca esere ve Livaneli'ye övgüde bulunuyor. En sonunda da “ Zülfü büyük kapıdan bu romanıyla girmiştir" cümlesini kuruyor.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.