Bazen farkediyorum ki; derin bir çukurun icerisindeyim. Kurtulmak için ne kadar tırmansam da, çabalasam da ağır bir şekilde tekrar tekrar zemine çakılıp kalıyorum. Canımı acıtan; düştüğümde ki etime batan taşlar veyahut tırmanırken avucuma batan dikenler değil. Avazım çıktığı kadar bağırmama rağmen insanların sadece aşağıya doğru bakıp çukura düşmemek için geri kacmalari. Ne bi yardım, ne de bi destek.. yalnız başıma o çukurun içinde bana eşlik eden sadece karanlıkla ve soğukla başbaşayiz. Bir süreden sonra bu duruma alışır miyim ! Ya da çoktan alismissam