Yusuf Çalı
@yusufcal
Şu anda sana güzel bir söz söyleyebilmek için on bin kitap okumuş olmayı isterdim.
Makine Mühendisi
İstanbul
Gaziantep, 1 Ağustos 1999
53 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Kocaman bir cam fanus üzerime kapanıyor, hangi sokaklarda dolaşacağına karar vermemiş özgürlüğüm cam duvarlarla çevrili. İçeride hastalıklı bir hava var, cinayetin ayak izleri dolaşıyor yerlerde. Hüznün kara bulutları gökyüzünde uçurumun kenarından suçun himayesindeki yeryüzüne doğru akıyor. Bütün duygular bir renge bürünmüş, suçluluk duygusunun kara dünyasını beslemeye çalışıyor. Yoksulluk bir kimlik gibi döş ceplerinde taşınıyor.
Cinayetin ayak izleri dolaşıyor yerde, içeride mistik bir hava var ve herkes önce kendi sessizliğini bozuyor.
Çatı katında daracık bir yerde yoksulluk içinde yaşayan adam; yaptıklarıyla, düşündükleriyle, hissettikleriyle, kararlarıyla, ve tüm varlığıyla yaşantısının içine çekiyor insanı. Sanki zorunlulukmuş gibi bir soru sormamızı sağlıyor, önce kendimize sonra çevremize: Suç nedir?
İnsanı, kendi duygularının baş köşesinde otopsi kurmaya yitiyor ve yüksek derecelerde kaynattığı duyguları bırakıyor kucağımıza. Tüm gerçekliğiyle kendi havanında dövüp yine kendi karanlık kuyusuna bırakıyor bizi.
Cinayetin ayak izleri dolaşıyor yerde, üzerimde koca bir cam fanus, hiçbir yere kaçamıyorum her şey gözümün önünde oluyor. Bir balta kalkıyor gökyüzüne doğru ve o gökyüzü bütünüyle değişiyor. Dostoyevski'nin gökyüzüne Raskolnikov'un uzanan baltası her okuyucuya yemin ediyor; kalbinin kilitlerini kıracağına.
İçine hapsolduğum cam fanusum
Sen ışığı geçirme
Bırak senin karanlığında öleyim
Gülleri ve bülbülleri görmeyip gün boyu evinde oturan adam Dünyanın kendisini hiç görebilir mi?
Bütün mutlu aileler birbirine benzer, her mutsuz ailenin mutsuzluğu kendine göredir.
