Sonsuza dek yanimda olacağına emin olduklarımın rehberimde numarası bile yok artik.. Ne tuhaf değil mi? Bir zamanlar her derde deva olanlar, dermanı olmayan yaralarıda açan kişiler oldular.. Üzerinden yeterince zaman geçince anlıyor insan; hic kimse bir başkasına müsaade ettiğinden daha fazla zarar veremiyor! Yani birilerine duyulan kırgınlık, öfke, sevgi insanın yine kendiyle ilgiliymiş. Geç anladım... Meğer ne cok anlam yüklemişim birilerine! Ne kadar üzmüşüm kendimi , boş yere yıpranmışım... Yinede hayatimda derin yaralar bırakan kimseye kırgın değilim. Yüreğimde zerre kadar bile izi kalmayan herkesi affettim bu yüzden. Çünkü insanın yüreğinden geçmeyenler, onlara karşı nefret beslemeye bile değmezler...