Zeynep
@zeeyyo
اه
İnsanı en çok anlatamadıkları yaralıyordu belki de.
Sustukları, söyleyemedikleri, içinde birikenleri...
Hepsi birer zehre dönüşüyor ve o zehir, günden güne damarlarında gezinen sinsi bir katil gibi insanı öldürüyordu .
Reklam
Duy beni
Yalvarırım sana, neredeysen çık gel yeniden yanıma. Yüzüme bakma, elimi tutma, sesini bile esirge benden ama çık gel yeniden yanıma, yamacıma.
Yüreğimdeki ağrının hafiflemesi için onun yüzünü görmeliydim. O bir merhem, bir şifacı, büyünün ta kendisiydi.
Tamam, hak etmiyorum. Hak etmiyorum ona dair hiçbir şeyi ama bir kez baksın gözlerime istiyorum.
Her şeyi kaldıran dünya, bu bencilliğime mi burun kıvırıyor yalnızca ?