Biz Osmanlı siyasal muhalefeti kadar, yeniçağın Osmanlı kültürünü de orijinal bir gelişme olarak görüyoruz. Yani şunun üzerinde ısrarla durmak lazım: Sınıfa giren bir muallim, talebelerine ne anlatması gerektiğini biliyordu; çünkü oradaki çocuklar, eşit dile, eşit kültüre, aynı eşitlik ve aynı uzaklıkta bulunuyorlardı. Ama kendisi olmadığı zaman o çocuklar ne konuşur? Tartışma geleneği var mıdır? Bu çocukların arasında, nasıl ortak bir öğe vardır? Öyle ya, Fransa'da, Britanya İmparatorluğu'nda Londra'da, Manchester'da çocukların hangi milliyetten olurlarsa olsun konuşabilecekleri ortak şeyler vardı, ortak değerler sistemi vardı. Osmanlı ülkesinde, bu husus çok zayıf teşekkül etmektedir; çünkü Osmanlı klasik bir imparatorluktur. Modern dünyanın şartlarına uymaya çalıştığı, intibak ettiği takdirde de yeni problemler ortaya çıkmaktadır. Nitekim bunun üzerinde çok durulmuştur.