Birini öldürmek için eylemde bulunmak gerekmezdi. Bazen hiçbir şey yapmamak en etkili silah olabilirdi.
“Takdire şayan bir kadınsın, Feray. Bu kadar zeki olacağını tahmin edememiştim.”
Bu kitabı bu kadar sevmemin en büyük sebebi kesinlikle Feray. Zeki, başarılı ve özgüvenli bir kadın. Her şeyi sorgulaması, hiçbir detayı gözden kaçırmaması ve özellikle tesadüflere inanmaması... Satırlarda onun ağırlığını, zekâsını hissettim. O kadar etkilendim ki Feray’a âşık oldum diyebilirim. Böyle bir kadın karaktere gerçekten ihtiyacım varmış.
Kitap okurken yeni bilgiler edinmeyi çok severim ve bu kitapta sanatla ilgili birçok yeni şey öğrendim. Sanata olan ilgim ciddi anlamda arttı diyebilirim.
En çok hoşuma giden şeylerden biri de, yazarın her alıntının altına ince ince dokuduğu anlamlardı. Satır aralarında verilen imaları, serzenişleri okumak gerçekten çok keyifliydi.
Ayrıca merak unsuru da oldukça ön plandaydı ve bu benim için çok önemli.
Cinayetin yavaş yavaş çözülmesi, olayların oldu bittiye getirilmemesi ve önceki sayfalarda geçen bir detayın ilerleyen sayfalarda anlam kazanması, yazar her şeyi adım adım işlemiş ve bu da kitaba daha derinlemesine dahil olmanı sağlıyor.
Betimlemelerse harikaydı. Yazar gerçekten çok iyi yazıyor. O kadar çok yerin altını çizdim, o kadar çok sayfayı postitledim ki...
Her satırda Feray’ı okurken kendimden bir şeyler buldum.
Gerçekten çok iyiydi.
Diğer kitabı sipariş ettim bile.
Adalet tartısı, herkesin yüreğinde taşıdığı kişisel bir mahkemeydi.
Kadın kadının kurdu değil, yurdudur.