İyileşmek için yaraların üstünü kapatmak değil, deşmek gerekir derler.
Reklam
Hayatın kendisiydi bu. Bizi acılarla yoğurur, gözyaşlarıyla süslerdi.
Böylelikle mutluluğun kıymetini bilirdik.
Yazım dili güzeldi, kendini okuttu. Kitapta bomboş betimlemeler yoktu, bu da okuma hızımı artırdı.
Karakterlerin geçmişini okumak, hepsinin neden orada olduğunu anlamaya çalışmak çok keyifliydi. Yazar bu konuda gerçekten iyi bir iş çıkarmış.
Ancak bir noktaya takıldım: Ölüm, "küfür ederseniz sizi vururum" diyor ama herkes küfrettiğinde sadece silahlar hareket ediyor. Bir süre sonra bu durum gerilim hissini azaltıyor. O sahneler daha gerçekçi yazılsaydı, kitaptaki gerilim çok daha etkileyici olurdu.
İkinci kitapta daha fazla gerilim ve olay olmalı. Aksi takdirde, boş muhabbet yapan tutsakları okumak beni sıkar.
Bu arada kesinlikle +17 bir kitap. Tetikleyici içerikler fazlaydı ama yazar gerilim sahnelerini çok çok iyi yazmış.
Serinin devamını da okuyacağım
Gözlerini yolda yürüyen birine çevirip ona gereğinden uzun bakarsan içinde bir şeyleri incitebilirsin.
