Zeynep Gökçe Özdemir
@zerochan
İstanbul Üniversitesi
234 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Zeynep Gökçe Özdemir
, bir kitap okudu5/10
88 günde okudu
·Okunma: 13 Ağustos 2024 22:25
·2024 13. kitabı
İnce Memed serisinin sonuna geldim. 2 ay boyunca İstanbul'da Çukurova'nın sıcağını hissettim. Toros Dağları'nın kokulu çiçeklerini aradım. İnce Memed'i düşündüm, onun gibi olmayı düşündüm. Kitaptaki tüm Memedleri düşündüm. Şuan şehirde, oturup kitap okurkenki rahatlığımızı düşündüm. Bir çorba ve balın onları nasıl doyurduğunu düşündüm.
İnce Memed roman karakteri değil de gerçekti sanki. Bence orada İnce Memed'in torunları yaşıyor ve bu hikayeyi, kitaptaki köylüler gibi efsaneleştirerek yanlarındakine anlatıyor olabilir.
Bu kitap bana mücadeleyi öğretti diyebilirim. Mücadeleye mecburiyeti... Umudun ne kadar önemli olduğunu...
İnce Memed bile şaşırıyordu ya, ben nasıl bu kadar efsane oldum? diye. Tek yaptığı umut aşılamaktı. Bakın ben yaptım ve oldu. Yine kötülükler olacak. Siz de benim gibi yapabilirsiniz dedi aslında yaptıklarıyla.
Yaşar Kemal'i duymuştum ama ilk defa okudum, hayatına da biraz göz gezdirdim. Mükemmel bir yetenek. Ve ilk romanı İnce Memed. Hayran kaldım gerçekten.
3. kitap da bitti. İlk kitabı bitirdiğimde 4 cilt yazılacak ne var ki? demiştim. Yaşar Kemal'in dağarcığını bilmiyormuşum. İlk kitap olaylı geçen bir macera kitabıydı, 2.si daha durgundu, 3. kitaptaysa İnce Memed yok denecek kadar azdı. Kitabın yarısına gelmeme rağmen İnce Memed yoktu. Bu kitapta insan psikolojisi hatta hayvan psikolojisi daha ağır basıyordu. İnsanların korktuklarında ve sevindiklerinde yaptıkları şeyler, eski zaman köylülerinin düşünceleri, yaşayışları, yedikleri yemekler bile çok ilgi çekiciydi. Çukurova'ya hiç gitmedim, hiçbir alakam da yok. Yaşar Kemal öyle bir anlatmış ki, oraları görmüş kadar oldum.
3. kitabın ana teması, "İnce Memed bir tane değil, her zulüm görenden bir İnce Memed çıkabilir. "
Kitabın tanıtımlarında neden sürekli "mecbur adam" dendiğini de bu kitapta anladım.
Bu kitap sadece o zamanı ve orayı anlatan bir kitap değildi. Çok daha fazlasıydı. Okuduğuma çok memnun oldum. Yarın 4. kitaba başlarım umarım.
Türk yazarların değerini bilmiyoruz. Yaşar Kemal gerçekten sanki yazmıyor da yaşıyor. Bu kitabı yazım sürecini çok merak ettim. Masanın başına oturup yazılacak gibi değil. Memed naparsa onu yaparken karalanmış olabilir ancak. Dağı anlatıyor sanki orada, atı anlatıyor o an sanki atı görüyor. Müthiş bir betimleme. Dram desen dramatik şekilde yazmıyor, ironilerle dolu, komik bir şekilde yazıyor. Nasıl övülür bilmiyorum. Birinci kitap sırf maceraydı, bu kitap daha durumu anlatan, ironileri daha çok olan bir kitaptı ve ben bunu daha çok sevdim.
Kitabı bitirince "İşte hayat bu. İşte insan böyle." diyip iç geçiresin geliyor.
