Dünde yarını...
@zerya
okumak: belki mavi gökyüzünü bir çift göze sığdırmaktır...
Amed
Amed
396 okur puanı
Ekim 2014 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bu zamanda sevginin ne olduğunu bilmiyoruz ki, Efendimizi sahabe gibi sevelim... Önce sevgiyi ögrenmek lazım...Sonra sevilmesi gerekeni sevmek...Sonra dozu... kitapta belirtildiği gibi az sevmekte, çok sevmekte zulümdür.
Bir demlik çayımla güzel bir arkadaş oldu Siddharha. O evini babasının Brahman öğretimini arkasında bıraktı ben çayımı yudumladım. Arkadaşı Govinda da ona katıldı. Beraber Samanalara yani çilekeşlere katılıp az yediler, az uyudular, çok beklediler bir deri bir kemik kaldılar, içindeki beni bulmak ve atmak için, ben ise onlara o haberi olmadan arkadaşlık ettim çayımla beraber. Artık öğrenebileceğim bir şey kalmadı dedi ve adını çok duygukları Gotomaya yani Buddha görmeye gittiler. Arkadaşı dostu orda kalırken siddhartta öğretmen istemiyordu artık bu yüzden yola devam etti, ben de ardından seyirttim. Bir kadından sevgiyi öğrendi, iş tuttu, ve sürekli kendi benliklerin kölesi olduğunu düşündüğü çocuk insanlar gibi oldu. Yıllar sonra yine Siddhartha nın sesini duydu ve yola devam etti. Çayım bitti Siddhartha yoldaydı bir ırmak kenarında suyun sesine verdi kendine. Ve dediği gibi bilgi öğretilebilinir, öğrenilebilinir fakat bilgelik öğretilemez, öğrenilemez fakat bulunur, görülür kendi içinde. Yıllar sonra oğluyla ve arkadaşıyla kesişir yolları. O sayfaları uzun uzun yazmak gerekir fakat yazıyı burda bitirelim, ve onu okuyacak okura bırakalım.
Yazarın okuduğum ilk kitabı ve Güray Süngü ile tanışmak bu kadar mı zor dedirtti.
Neydi bu şimdi diye kaldım. Döndüm kitaba tekrar bi göz taraması yaptım.
Otel odasında uyanan bir adam herşeyi unutmuş. En önemlisi kendini unutmuş. Unutan başlar bulmaya. Çünkü arar. Yazar iç içe öyle yazmış ki nerede başladığınızı ve nerede olduğunuzu unutuyorsunuz. Ve kitabın sonunda yazar sizi tekrar aynı pansiyon odasına döndürüyor.(ki itiraf edeyim öyle dağıttı ki nasıl toplar dedim. Birde baktım zaten hiç dağılmamış.)
Kitabın sonunda der yazar: İnsan acıyı unutmak ister acı gidince bizde bir şey kalmaz.
"Hafıza dediğin kederdir katip yaz bunu
Dünya boşluktanasıl duruyor sanıyorsun
O, boşluk değil keder.
Kederi çıkar, dünya düşer.
Unutma
Unutma
Unutma...
Yunan mitolojisi ve tanrılarından uzak olan ben kitaptaki tanrıların(ki çoğu erkek) çocuklarını ve yatak mevzularını çok garipsedim. Ve çocuklarına olan tutumlarını. Kirke güneş tarısı Helios ve Perseis'in kızı. Kirke dışında üç çocukları var(spoiler vermeme adına dörtte bırakmak zorunda bırakılıyorlar). Bu ikilinin çocuklarında büyü ve cadılık özellikleri var. Kirkenin kitaptaki maceralarını okursunuz onu anlatmaya gerek yok. Tek söyleyebileceğim sonsuz hayatında ölümlülere hayran. Kusursuz vücuduna karşın yaralı vücutlar, nasırlı eller onu etkiliyor. Ve cezbediyor.
Son olarakta Kirke evlat olur, kardeş olur, sevgili olur, eş olur, anne olur...Ne olursa olsun bu sevgiler ve mutluluklar sonsuz hayatında bir kum tanesi olarak kalır. Yani kirke sayılı bir ömürde sonsuz sevgi ister.
(Kitap hem çok kötü, hem çok güzel. Bazı yerler askıda kalmış. Bitince merak edilen yerler çok olduğunda bir eksiklik varmış gibi oluyor. Karar vermek için okunmalı.)
