Hayatta hep korktum birilerinin kalbini kırmaktan, birini incitmemek için incindim. Yaralarımı gizledim çoğu vakit,
kimseye söylemedim, söyleyemedim belki de."Geçer" dedim, öyle zannettim. Lakin "geçer" demekle geçmiyormuş öğrendim.
Kırmamak için kırk yerden kırılıyor. Sinemde kırık bir gönül taşıyorum kâri. Ve ne vakitten beri bu halde hiç bilmiyorum. Ve sormuyor derdine yandığım kimse, derdim nedir diye.
Herkes için yaşamak güzel, herkesle yaşamak güzel, herkesi hatırlamak güzel. Herkesi düşünmek güzel. Lakin insan böyle olunca yaşayamıyor, herkesi biliyor ama kendini unutuyor hep.