Zeynep BAKAN
@zeynepbakansumer
SUSMAK HUYLARIN EFENDİSİDİR
Orta Doğu, 14 Şubat 1995
114 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Herkes iyi şeyler yaşamayı hak eder, herkes değerlidir. Ancak bazıları geçmişin izlerinden kurtulamadığı için bir kere geldiği dünyada istediği hayatı yaşayamaz. Doğduğumuz evde bize neler öğretiliyorsa, bize kendimiz ve hayat nasıl tanıtılıyorsa biz kendimizi o zannederiz. Zihnimiz de alışkın olduğunu hiç değiştirmek istemez. Zihin, kötü bile olsa tanıdık yollarda yürümeyi daha güvenli bulur; oradan çıkmanıza izin vermek istemez. Halbuki motifi ve yolu değiştirmek mümkündür. Tekrar eden motifi görürsek neden bu yoldayız, neden mutsuzuz ve bunu nereye kadar değiştirebiliriz, bunları da görürüz. 
Kırmızı Pelerin
Kırmızı Pelerin
Tahammülünüz yoksa limanı da yakın!1000Kitap
Bazı yerlerde ben olmasam da olurmuş..
Bunu keşke gitmemek için kırk takla atmadan, geride kalanlar uğruna kendimi üzerimden asırlar geçmiş kadar heba etmeden, kimse kırılmasın diye ödün vermeden önce anlasaydım bunu fakat yarım kalarak anladım.
Bazı anılara (insanlara) istemeyerek de olsa vedalaşmak gerekirmiş, tıpkı evinin yanışını çaresiz izler gibi..
Feryat etsen de, fayda etmez gibi..
Ben senden yanımda olmanı istedim,
Sen tek seçeceğim sensin sandın.
Düştüğün yanılgı buydu!
Benim için özel olman, hiç bir zaman sana muhtaç olduğum anlamına gelmedi oysaki..
Kimi zaman hiç uyunmamış geceler ertesinde, pazartesiler cuma oluyor, cumalar pazartesi. aylar geçiyor, değişiyor mevsimler;
Hiç yaşanmamışlar gibi.
Oysa ne çok sene birikti ardımda. Bilmiyorum ki, birikecek mi bir bu kadar daha?
Ardıma dönüp bakıyorum da, dallarımı kıran rüzgârları bile affetmişim ama, bir kendime uzanamamış elim.
Yastıklarım kuş tüyüymüş de, ağır gelmiş düşüncelerim.
Biriktirdiğim keşkeler, ardımdan bile söylenmeye yetermiş. Bütün heveslerim, genellemelerin içinde yitip gitmiş.
Oysa ne çok cümlem vardı benim. her şeye inat, yüreğimi ısıtan ne çok hayalim.
Biliyorum, bu kadar kırılgan olmayı kaldırmıyor hayat. Her tökezleyişte kendi içine saklanınca, sıvazlamıyor sırtını.
Pencere önü çiçekleri değiliz ki, anlayışlı bir el alıversin bir çırpıda içeri. Hadi aldı diyelim, gün ışığı olmadan ne kadar yaşanır ki?
Bize Göre 
Ahmet Haşim
Bize Göre Ahmet HaşimBir yere çarptığını kolundaki morluğu görünce anladığın oluyor.
..oluyor bazen!
"Nereye vurdum ki acaba" diyorsun,
"ne zaman vurmuşum hiç hissetmedim ki
diyorsun. Ama mosmor olmuş işte..
Acıtmış, çürütmüş, fark etmemişsin.
Hayatımızdan çıkan çoğu insanlar için de durum böyledir..