Hazirançiçeği
@zeyneppcinar1
Dişlerimle, şafağı sökmek isterken karanlığın göğsünden;
Gün ağarıyordu saçlarıma,
Tel tel,
Raylarımdan çıkıyordum,
Vagonlarım kopuyordu bir biri ardına,
Savruluyordum...
Ah be Nemeçek:((
Şu hayat denen şey ne biçim şeydi? Kimi zaman sevinçler veren , kimi zaman içimizi acılarla dolduran , kölesi olduğumuz şu hayat neyin nesiydi böyle?
Beni aranızdan atmıştınız ama yüreğimi de söküp atamazdınız ya...
Ada, ayışığı altında, bahar akşamının sessizliği içindeydi. Yine ıpıssız kalmıştı.