İnsan sadəcə olaraq belə proqramlaşmışdır, həyatının sonuna qədər gözləməli və ümid etməlidir. İnsanı bu çətin həyatda yaşadan ümiddir. Gözəl gələcək ümidi bizə təslim olmağa imkan vermir.
Məncə, həqiqət budur ki, bu həyatda hər birimiz gözləmə vəziyyətindəyik, bütün qəribəliklərə, heç vaxt dəyişməyəcək həqiqətlərə rəğmən hamımız həyatımızda qeyri-adi bir şeyin baş verəcəyini gözləməkdəyik.
Yaradan hər yerdə idi, amma insanlar hələ də israrla onu axtarmağa dəvam edirdilər, çünki həyatın, sadəcə, inancdan ibarət olmasını
qəbul etmək çox bəsit görünürdü.
Getdikcə cəmiyyətin qaydaları çoxalır, sonra onları təkzib edən
qanunlar ortaya çıxır va daha sonra yaradılan yeni qaydalar da qanunları təkzib
edirdi. İnsanlar onların həyatlarını idarə edən yazılmamış qaydalardan bir addım belə kənara çıxmağa qətiyyən cürət etmirdilər.