zeyy
@znprv
İzmir
36 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Ve Lunu, sordu: "O zaman, ne dersin? Benimle bir diktatörü devirmek, yeni kurulan boktan bir topluluğu dağıtmak ve birkaç kişiyi sokmak ister misin?" dedi, ona kirpiklerinin arasından zararsız bir edayla bakarken. Ama yüzündeki gülümseme, hiç de masum değildi. O gülümsemede onlarca felaketin sessiz vaadi vardı...
Hodbin, ona benzer bir tebessümle karşılık verirken, içindeki coşkuya engel olamadı. Günün sonunda Hodbin, numaracı bir hinoğluydu. Tabii ki, burada da oyunu kuracak ve taşları da istediği gibi oynatacaktı. Bu, onun doğasıydı. Tahtayı paylaşmak, şimdilik, sadece yapması gereken küçük bir fedakârlıktı.
İçi kıpır kıpır olurken, umursamaz bir edayla nefes verdi. "Eh, sen böyle sorunca, nasıl hayır diyebilirim ki?" diye yanıtladı, kızın sorusunu.
İşte böylece, umut ile çaba, birbirleriyle bir anlaşmaya varmış oldular ve artık Gizliman'ın yaşlı, kurumuş etinden bir parça koparmadan durmayacaklardı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Köydeki erzaklar, onları bir süre idare eder. Hem, biraz açlıktan, kimsenin öleceği yok," dedi, bezgin bir sesle. Dante ve Arm, göz göze geldiler ama ikisi de oğlana cevap vermeye kalkmadı. Yaşamayan kimsenin bilemeyeceği o sırrı paylaşarak susmak, daha kolaydı. Hiç açlıkla sınanmamış birine, bunu nasıl anlatabilirlerdi ki?
Açlık, onların kaderiydi. Açlık, onları bir bıçak gibi bilemiş ve oldukları kişi yapmıştı. Açlık, halklarını delirtmiş; birçoğunu öldürmüş, kalanları ise zalim birer mahlukata dönüştürmüştü. Dante, açlığın insana ne yaptığını çok iyi biliyordu. Açlık, insanı özündeki en karanlık şekle sokuyordu. Yapamayacaklarının sınırları olmadığını öğretiyor, en masumu bile, elinde kanla bırakıyordu. Açlık, seni gölgenle tanıştırıyordu.
"Umarım," diye mırıldandı, Dante. Umarım, açlık, kimseyi gerçekten öldürmezdi.
9/10
Beğendi
·3 günde okudu
·Okunma: 04 Mayıs 2026 22:22
·2026 78. kitabı
Belki de her şey düşünüldüğünde gülmek ve ağlamak,çok farklı şeyler de değildi. İkisi de kalplerden taşan küçük şeytanlardı ve işler bittiğinde seni özgürleştirirlerdi.
